Trekking op de Perito Moreno gletsjer: onze ervaring vanuit El Calafate

Na een week wandelen in El Chaltén reden we verder naar El Calafate, een stadje aan de rand van het indrukwekkende Los Glaciares Nationaal Park in Argentinië. Waar El Chaltén vooral een paradijs is voor hikers, voelt El Calafate groter, levendiger en iets luxer. Toch komen de meeste reizigers hier maar voor één ding: de spectaculaire Perito Moreno-gletsjer. Deze gigantische ijsmassa is een van de weinige gletsjers ter wereld die je van zó dichtbij kunt bewonderen. Nog indrukwekkender wordt het wanneer je er daadwerkelijk overheen loopt tijdens een gletsjertrekking. In dit blog delen we onze ervaring met de minitrekking op de Perito Moreno-gletsjer, hoe de dag eruitziet en waarom dit een van de meest bijzondere activiteiten in Patagonië is.

De Perito Moreno-gletsjer: het wonder van Patagonië

De Perito Moreno-gletsjer is één van de weinige gletsjers ter wereld waar je zó dichtbij kunt komen. Hij ligt in het Los Glaciares Nationaal Park en maakt deel uit van het enorme Zuid-Patagonische ijsveld, na Antarctica het grootste ijsgebied ter wereld. De gletsjer is ongeveer 30 kilometer lang en bijna 5 kilometer breed. Het bijzondere aan Perito Moreno is dat hij, in tegenstelling tot veel andere gletsjers, lange tijd stabiel bleef. Daardoor wordt hij vaak het ‘wonder van Patagonië’ genoemd. Toch zie je ook hier steeds duidelijker de gevolgen van klimaatverandering.

Minitrekking op de Perito Moreno-gletsjer

Wij boekten een minitrekking bij Hielo & Aventura. Je wordt met een transfer vanuit El Calafate naar de haven gebracht, zo’n 70 kilometer verderop. Daar stap je op de boot, die je over het meer naar de voet van de gletsjer vaart. Met een gids loop je eerst een stuk door het bos, en vlak bij het ijs krijg je crampons en een helm. Daarna volgt een trekking van ongeveer 1 tot 1,5 uur over het ijs. Tot slot brengt de boot je weer terug naar de parkeerplaats. Je kunt ook kiezen voor ‘Big Ice’, een tour voor echte avonturiers: drie uur op de gletsjer, met meer ijsklimmen. Hoewel wij onszelf graag tot die categorie rekenen, vonden we 1,5 uur op het ijs eigenlijk perfect. De kosten lopen snel op:

• Mini-Trekking ~€200

• Big-Ice ~€300

En na alle wandelingen van de afgelopen dagen gunden we onszelf ook wel een wat rustigere dag.

Met de boot naar de voet van de gletsjer

In plaats van de shuttle te nemen, reden we met onze eigen auto naar de haven. Je parkeert daar veilig de auto bij de opstapplaats. Zo konden we onderweg nog rustig lunchen. Dat deden we nét iets te ontspannen, want ineens moesten we nog 20 minuten rijden terwijl het bijna tijd was. Echt op het nippertje haalden we de boot. Vanaf het dek zagen we de enorme ijswand al dichterbij komen: zo’n 50 tot 70 meter steekt hij boven het water uit, maar het grootste deel zit onder water. Wist je dat een gletsjer niet drijft, maar altijd op de bodem rust? En dat het reliëf van die bodem de vorm van de gletsjer bepaalt? Hier is de ondergrond rotsachtig, waardoor de gletsjer scherpe, puntige vormen heeft. De gletsjer die we eerder in IJsland zagen, was veel gladder. Waarschijnlijk omdat de bodem daar vlakker is.

Net als overal ter wereld gaat het ook hier niet goed met de gletsjers. Onze gids vertelde dat de Perito Moreno tot 2018 nog in balans was: in de zomer trok hij zich terug, maar in de winter kwam er genoeg sneeuw en ijs bij om dat weer te compenseren. Sinds een paar jaar is dat evenwicht verdwenen. Het is simpelweg te warm om te herstellen. Tijdens de wandeling liet de gids ons ‘gletsjerlittekens’ zien: diepe krassen in de rotsen die laten zien hoe ver het ijs ooit kwam. Ondertussen hoorden en zagen we regelmatig grote stukken ijs afbreken van de wand – spectaculair en indrukwekkend, maar ook confronterend.

Wandelen op het ijs met crampons

De trekking zelf vonden we echt geweldig. De felblauwe kleuren, de grillige vormen en überhaupt het idee dat je op een levende gletsjer loopt – zó bijzonder. We zijn inmiddels wel gewend aan crampons, dus het klimmen en dalen ging prima. Al waren deze exemplaren wel echt massaproductie: lelijk en niet bepaald comfortabel. Ze deden ons denken aan die kinderschaatsen die je vroeger onder je schoenen bond.

De gidsen vertelden dat de gletsjer continu beweegt, waardoor ze iedere ochtend een nieuwe route moeten uitzetten. Sinds drie dagen was er zelfs een heel nieuw gedeelte toegankelijk: door de vele regen was een soort vallei ontstaan waar we veilig doorheen konden lopen. Er stroomde een helder gletsjerbeekje, waar we onze flessen mee vulden. We sloten af met een glas whiskey met gletsjerijs – niet ons favoriete drankje, maar wel een leuke traditie.

Tot slot:

Na de trekking reden we nog naar een uitzichtpunt boven de gletsjer. Daarna terug naar El Calafate, op zoek naar een restaurant met lamsvlees. Dat is hier niet moeilijk: overal hangen lammeren aan het spit. Maar wij wilden het béste adres. Op aanraden van onze gids kwamen we uit bij Mi Viejo. Zonder reservering was er eigenlijk geen plek, maar er kwam nét één tafeltje vrij. We bestelden een portie lam – meer dan genoeg voor twee – met een goed glas Malbec erbij. Wat een Bourgondiërs zijn we toch. Maar hé, dit was tenslotte onze laatste avond in Argentinië.