Beklimming van de Chachani vulkaan (6.075 meter) bij Arequipa: alles over de klim en onze ervaring

De beklimming van de Chachani-vulkaan bij Arequipa wordt vaak gezien als een van de toegankelijkste 6.000-meters in Peru. Maar vergis je niet: hoogte, kou en weersomstandigheden maken deze klim allesbehalve makkelijk. In deze blog nemen we je mee in onze ervaring, inclusief praktische tips en onze voorbereiding.

Hoe moeilijk is de beklimming van de Chachani-vulkaan (6.075 meter)?

Deze dag stond een uitdaging op de planning waarvan we een paar weken geleden nóóit hadden gedacht dat we hem zouden aangaan: de beklimming van de 6.075 meter hoge vulkaan Chachani. Het idee ontstond vrij spontaan, nadat we online lazen dat Chachani bekendstaat als een van de ‘makkelijkste’ beklimmingen boven de 6.000 meter. Niet omdat het eenvoudig is, maar omdat je al op ongeveer 4.900 meter hoogte start en daardoor ‘maar’ zo’n 1.200 hoogtemeters hoeft te klimmen. Daarnaast is het geen technische klim: in de droge maanden heb je geen stijgijzers, touwen of andere technische uitrusting nodig.

Wat de beklimming wél zwaar maakt, zijn twee factoren: de hoogte en de kou. Dat zijn ook de belangrijkste redenen waarom slechts ongeveer 80% van de klimmers daadwerkelijk de top bereikt. Alles bij elkaar kwamen we tot dezelfde conclusie: we gaan deze uitdaging aan. Laten we kijken waar ons lichaam toe in staat is.

Wat meenemen tijdens de klim van Chachani

Hoewel de beklimming van Chachani technisch niet moeilijk is, is goede voorbereiding essentieel. Je start ’s nachts, op grote hoogte en bij temperaturen onder nul. Daarom is warme en functionele kleding belangrijker dan technische klimuitrusting. Wij droegen meerdere lagen, waaronder thermokleding, een warme fleece en een dikke donsjas, met daaroverheen een wind- en waterdichte buitenlaag. Ook een warme muts en goede handschoenen zijn geen overbodige luxe, net als een zonnebril en zonnebrandcrème voor zodra de zon opkomt.

Omdat de klim in het donker begint, is een hoofdlamp onmisbaar. Daarnaast hadden we stevige, ingelopen wandelschoenen aan die geschikt zijn voor sneeuw en losse ondergrond. In onze kleine rugzak zaten alleen water en snacks met snelle energie, zoals repen en noten. Alles wat we niet nodig hadden, lieten we achter, want hoe lichter je loopt, hoe fijner de klim aanvoelt op deze hoogte.

Waar boek je de beklimming van Chachani?

Wij boekten de beklimming van Chachani bij Quechua Explorer in Arequipa. Zij verzorgden het vervoer per 4WD, een ervaren gids, een uitgebreide briefing vooraf en ontbijt tijdens de klim. In Arequipa zijn meerdere aanbieders te vinden die deze beklimming organiseren.

De meeste organisaties bieden twee opties aan: een tweedaagse beklimming met een overnachting in een tent op ongeveer 5.100 meter hoogte, of een eendaagse beklimming zonder overnachting. De tweedaagse variant geeft je lichaam iets meer rust, maar slapen op deze hoogte is zwaar en niet ideaal voor iedereen. De eendaagse optie is intensiever, maar zorgt ervoor dat je na de top zo snel mogelijk weer afdaalt.

Voorbereiding en acclimatisatie

De dag vóór de klim deden we het bewust rustig aan. In de middag volgde de briefing bij de organisatie. Hier kregen we een duidelijke uitleg over de route, de weersomstandigheden en de mogelijke risico’s. Omdat wij de weken ervoor al veel op hoogte hadden gewandeld en ons lichaam goed geacclimatiseerd was, besloten we om de beklimming in één dag te doen. Slapen op meer dan 5.000 meter hoogte is zwaar voor het lichaam, en het meest gezonde scenario is om na het bereiken van de top zo snel mogelijk weer af te dalen.

De keuze voor een eendaagse klim betekende wel dat we om 00.30 uur ’s nachts opgehaald zouden worden. Vanaf Arequipa is het ongeveer drie uur rijden naar het startpunt van de route. We gingen die avond daarom direct na het eten naar bed, in de hoop nog een paar uur slaap mee te pakken.

De klim van Chachani: van nachtstart tot omkeren onder de top

Om 00.30 uur begon onze expeditie naar de Chachani. Een 4WD stond klaar bij het hotel om ons naar het startpunt te brengen. We moesten al onze kleding aan hebben, omdat het daar direct het koudste punt van de hele klim zou zijn. De rit duurde ongeveer drie uur en was zacht gezegd hobbelig, maar gelukkig was de auto geschikt voor dit ruige terrein.

Vlak voor het startpunt begon het te sneeuwen en veranderde het landschap langzaam in een witte wereld. Net voordat we het startpunt bereikten klonk er ineens een alarm vanuit de telefoons, een weerwaarschuwing: in de middag werd er zware bewolking en sneeuwval verwacht. Rond 03.00 uur startten we met lopen, in het donker, met onze hoofdlampen aan. Onze gids liep voorop en wees ons de weg. De eerste twee kilometer richting het basecamp gingen verrassend soepel. Het tempo lag rustig, de hoogtemeters kwamen geleidelijk en door het af en toe klauteren over rotsen bleven we goed warm.

Rond 05.00 uur kwamen we aan bij het kamp, dat bestond uit een grote tent. Hier kregen we een klein ontbijt van thee met cocablaadjes en een broodje met jam. Toen we een kwartiertje later weer naar buiten gingen, was het ineens licht geworden. Vanaf dit punt werd de klim merkbaar zwaarder. Het pad werd steiler en de lucht steeds ijler.

Onze gids hield een goed tempo aan en plande voldoende rustmomenten. De algemene richtlijn is om ongeveer 200 hoogtemeters per uur te stijgen, zodat je spieren warm blijven en je lichaam de tijd krijgt om zich aan te passen. De gids vertelde ons telkens hoe lang het nog zou duren tot de volgende pauze, wat mentaal enorm hielp.

Hoewel het lichamelijk redelijk goed ging, zat het weer die dag niet mee. De gids kreeg via collega’s in Arequipa door dat er donkere wolken richting de top trokken. Ook merkte hij zelf aan verschillende signalen dat er een storm aankwam. Alles bij elkaar nam hij een moeilijke maar verstandige beslissing: we keren om.

Op slechts 45 meter onder de top, op ongeveer 6.030 meter hoogte, maakten we nog een laatste foto om te vieren dat we in ieder geval het 6.000 meter punt bereikt hadden. Het was zuur om zo dichtbij te zijn, maar veiligheid gaat altijd voor. Zoals een bekende uitspraak onder bergbeklimmers luidt: “Getting to the summit is optional, getting down is mandatory.”

De afdaling ging verrassend snel. Waar we in totaal zeven uur nodig hadden voor de klim omhoog, stonden we na drie uur alweer beneden. We namen een andere route terug, waarbij het pad grotendeels uit los grind bestond. Hierdoor konden we bijna naar beneden ‘skiën’, al betekende dat wel dat onze schoenen volledig vol steentjes zaten. Het weer bleef slecht, met hagel, sneeuw en mist.

Na een stop in het kamp voor wat snacks en warme thee vervolgden we onze weg naar de auto. Inmiddels was het gestopt met hard sneeuwen en was het eerder gevallen sneeuw al iets gesmolten. Hierdoor konden we nog genieten van het uitzicht en kwamen we zelfs nog wat dieren tegen.

Rond 14.00 uur waren we terug bij de auto en zat de expeditie erop. Na wederom een hobbelige rit van zo'n 3 uur kwamen we terug in Arequipa.

Tot slot

Onze beklimming van de Chachani eindigde uiteindelijk 45 meter onder de top, maar we bereikten wel een hoogte van 6.030 meter. Iets waarvan we vooraf nooit hadden gedacht dat ons lichaam dit aankon. De afgelopen weken hebben we zoveel gewandeld op hoogte, en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Misschien hebben we de top niet gehaald, maar deze dag liet vooral zien hoe ver je kunt komen met een goed geacclimatiseerd lichaam en de juiste mindset. En bovenal zijn we dankbaar dat we veilig weer beneden zijn gekomen.